ยืนบนดินสิ้นไร้ไฟรัก
เวลาผ่านนานนักรักไม่หาย
สิ้นสูญอาดูรย์เดียวดาย
กอดก่ายสายลมขื่นขมใจไม่ทราบที่มาของกลอนบทนี้
ความรักดีหรือร้าย
หลายคนได้สมหวัง
มากมายต้องพินพัง
มีทั้งทุกข์สุขคละเคล้าไป
เวลาเป็นเพื่อนเตือนใจ..ให้โหยหา
ขุนเขานิ่งดุจดั่งใบ้บ้า ใจท้อถอย
เหมันต์หนาวเหน็บให้เจ็บช้ำ
ทุกข์ระทมขมขื่น..ประดั่ง
ใครเล่าเฝ้าทนตรอมใจไม่ทราบที่มาของกลอนบทนี้
ใบไม้ล่วงฝนหลั่งยังใจหาย หลับคล้ายตื่นคืนวันฉันว่าฝัน เหตุใดเล่าเจ้ามาพลัน... จาก ไป...ไกลลับมิกลับคืนไม่ทราบที่มาของกลอนบทนี้